De drijvende energiecentrales van de Turkse Karadeniz Holding verdwijnen uit Cuba – net zo onopvallend als ze ooit arriveerden. De leaseovereenkomsten voor de elektrische schepen, die ooit werden aangeprezen als een snelle oplossing voor de energiecrisis, zijn altijd ondoorzichtig gebleven. Experts bekritiseren de hoge kosten en het beperkte rendement van de centrales.
De drijvende energiecentrales verdwijnen al wekenlang op mysterieuze wijze uit de Cubaanse havens, net zoals ze ooit verschenen. Eind februari lagen er nog maar twee van de oorspronkelijke acht energieschepen van de Turkse Karadeniz Holding in Havana. Deze schepen hadden een totale capaciteit van 300 megawatt (MW) en waren tot 2023 verantwoordelijk voor ongeveer een kwart van de Cubaanse elektriciteitsproductie.
Een kostbaar energie-experiment:
Toen de Cubaanse regering in 2022 de lease van de drijvende energiecentrales aankondigde, prees minister van Energie Vicente de la O ze aan als de snelste en meest effectieve oplossing voor het verhogen van de elektriciteitsproductie. Details van de contracten met Karadeniz Holding werden echter nooit openbaar gemaakt. Dit leidde tot speculatie onder experts: waarom leasete Cuba dure drijvende energiecentrales terwijl er al vergelijkbare generatoren op het eiland bestonden die alleen maar reparatie nodig hadden?
Een ingenieur uit Santa Clara maakte een treffende vergelijking: "Het is alsof je een auto hebt, maar die in de garage laat staan om een vergelijkbare te huren." Hoewel sommige van de bestaande generatoren aan reparatie toe waren, zouden de renovatiekosten waarschijnlijk lager zijn geweest dan het huren van de energiecentrales op schepen.
Tijdens de landelijke stroomstoringen van 2022 en 2024 kwam een ander probleem aan het licht: Turkse elektriciteitscentrales hadden een externe energiebron nodig om op te starten. De bestaande centrales in Cuba daarentegen konden zelfstandig opstarten en waren daardoor beter bestand tegen crises.
Onduidelijke contracten en hoge kosten:
Hoewel de onduidelijke contractvoorwaarden van Karadeniz Holding al tot discussie hebben geleid in andere landen zoals Ecuador en Zuid-Afrika, is de situatie in Cuba nog veel onduidelijker. Tot op de dag van vandaag is er geen officiële informatie over hoeveel de Cubaanse overheid voor de stroomschepen heeft betaald of wat de betalingsvoorwaarden waren.
Een ruwe schatting op basis van Ecuadoraanse contracten suggereert dat Cuba in 2023 minstens 313 miljoen dollar heeft betaald voor de 4.494 gigawattuur elektriciteit die door de schepen werd opgewekt – exclusief brandstofkosten. Zelfs met gereduceerde tarieven bedroegen de brandstofkosten meer dan 155 miljoen dollar. Ter vergelijking: het Canadese bedrijf Sherritt produceerde energie in Cuba voor slechts 0,574 dollar per kilowattuur, terwijl Karadeniz aanzienlijk hogere prijzen rekende.
Een andere cruciale factor was de personeelsstructuur: de buitenlandse specialisten in de Turkse energiecentrales ontvingen hun salaris in buitenlandse valuta, wat de operationele kosten verder verhoogde. Cubaanse werknemers daarentegen werden in hun eigen valuta betaald.
De toekomst van de energievoorziening: een verschuiving naar hernieuwbare energie?
Na de sluiting van Turkse energiecentrales investeert Cuba fors in hernieuwbare energie. Er staan onder andere 55 nieuwe zonneparken gepland met Chinese steun, maar details over deze projecten zijn schaars. Gezien de aanhoudende energiecrisis valt nog te bezien of deze verschuiving zal leiden tot een stabielere elektriciteitsvoorziening.
Experts pleiten voor een uitbreiding van de gasgestookte elektriciteitsproductie. Het Cubaans-Canadese bedrijf Energas zou bijvoorbeeld zijn capaciteit kunnen vergroten door gerichte investeringen. Gasgestookte elektriciteitscentrales hebben niet alleen een lagere CO₂-uitstoot dan olie- of dieselcentrales, maar ook lagere operationele kosten. Desondanks blijft het gebrek aan transparantie van de Cubaanse overheid een obstakel voor een objectieve analyse van de beste energieopties.
Een kostbaar hoofdstuk is ten einde – maar wat volgt er?
De terugtrekking van Turkse energiecentrales markeert het einde van een kostbaar hoofdstuk in het Cubaanse energiebeleid. Of de overstap naar hernieuwbare energiebronnen of gasgestookte elektriciteitsproductie de gehoopte ommekeer zal bewerkstelligen, blijft onzeker. Eén ding is echter zeker: de Cubaanse regering moet in de toekomst zorgen voor meer transparantie in haar energiebeleid om verder vertrouwen van de bevolking en potentiële investeerders te voorkomen.
De drijvende energiecentrales van de Turkse Karadeniz Holding verdwijnen uit Cuba – net zo onopvallend als ze ooit arriveerden. De leaseovereenkomsten voor de elektrische schepen, die ooit werden aangeprezen als een snelle oplossing voor de energiecrisis, zijn altijd ondoorzichtig gebleven. Experts bekritiseren de hoge kosten en het beperkte rendement van de centrales.
De drijvende energiecentrales verdwijnen al wekenlang op mysterieuze wijze uit de Cubaanse havens, net zoals ze ooit verschenen. Eind februari lagen er nog maar twee van de oorspronkelijke acht energieschepen van de Turkse Karadeniz Holding in Havana. Deze schepen hadden een totale capaciteit van 300 megawatt (MW) en waren tot 2023 verantwoordelijk voor ongeveer een kwart van de Cubaanse elektriciteitsproductie.
Een kostbaar energie-experiment:
Toen de Cubaanse regering in 2022 de lease van de drijvende energiecentrales aankondigde, prees minister van Energie Vicente de la O ze aan als de snelste en meest effectieve oplossing voor het verhogen van de elektriciteitsproductie. Details van de contracten met Karadeniz Holding werden echter nooit openbaar gemaakt. Dit leidde tot speculatie onder experts: waarom leasete Cuba dure drijvende energiecentrales terwijl er al vergelijkbare generatoren op het eiland bestonden die alleen maar reparatie nodig hadden?
Een ingenieur uit Santa Clara maakte een treffende vergelijking: "Het is alsof je een auto hebt, maar die in de garage laat staan om een vergelijkbare te huren." Hoewel sommige van de bestaande generatoren aan reparatie toe waren, zouden de renovatiekosten waarschijnlijk lager zijn geweest dan het huren van de energiecentrales op schepen.
Tijdens de landelijke stroomstoringen van 2022 en 2024 kwam een ander probleem aan het licht: Turkse elektriciteitscentrales hadden een externe energiebron nodig om op te starten. De bestaande centrales in Cuba daarentegen konden zelfstandig opstarten en waren daardoor beter bestand tegen crises.
Onduidelijke contracten en hoge kosten:
Hoewel de onduidelijke contractvoorwaarden van Karadeniz Holding al tot discussie hebben geleid in andere landen zoals Ecuador en Zuid-Afrika, is de situatie in Cuba nog veel onduidelijker. Tot op de dag van vandaag is er geen officiële informatie over hoeveel de Cubaanse overheid voor de stroomschepen heeft betaald of wat de betalingsvoorwaarden waren.
Een ruwe schatting op basis van Ecuadoraanse contracten suggereert dat Cuba in 2023 minstens 313 miljoen dollar heeft betaald voor de 4.494 gigawattuur elektriciteit die door de schepen werd opgewekt – exclusief brandstofkosten. Zelfs met gereduceerde tarieven bedroegen de brandstofkosten meer dan 155 miljoen dollar. Ter vergelijking: het Canadese bedrijf Sherritt produceerde energie in Cuba voor slechts 0,574 dollar per kilowattuur, terwijl Karadeniz aanzienlijk hogere prijzen rekende.
Een andere cruciale factor was de personeelsstructuur: de buitenlandse specialisten in de Turkse energiecentrales ontvingen hun salaris in buitenlandse valuta, wat de operationele kosten verder verhoogde. Cubaanse werknemers daarentegen werden in hun eigen valuta betaald.
De toekomst van de energievoorziening: een verschuiving naar hernieuwbare energie?
Na de sluiting van Turkse energiecentrales investeert Cuba fors in hernieuwbare energie. Er staan onder andere 55 nieuwe zonneparken gepland met Chinese steun, maar details over deze projecten zijn schaars. Gezien de aanhoudende energiecrisis valt nog te bezien of deze verschuiving zal leiden tot een stabielere elektriciteitsvoorziening.
Experts pleiten voor een uitbreiding van de gasgestookte elektriciteitsproductie. Het Cubaans-Canadese bedrijf Energas zou bijvoorbeeld zijn capaciteit kunnen vergroten door gerichte investeringen. Gasgestookte elektriciteitscentrales hebben niet alleen een lagere CO₂-uitstoot dan olie- of dieselcentrales, maar ook lagere operationele kosten. Desondanks blijft het gebrek aan transparantie van de Cubaanse overheid een obstakel voor een objectieve analyse van de beste energieopties.
Een kostbaar hoofdstuk is ten einde – maar wat volgt er?
De terugtrekking van Turkse energiecentrales markeert het einde van een kostbaar hoofdstuk in het Cubaanse energiebeleid. Of de overstap naar hernieuwbare energiebronnen of gasgestookte elektriciteitsproductie de gehoopte ommekeer zal bewerkstelligen, blijft onzeker. Eén ding is echter zeker: de Cubaanse regering moet in de toekomst zorgen voor meer transparantie in haar energiebeleid om verder vertrouwen van de bevolking en potentiële investeerders te voorkomen.
![grijsschaal_transparant_geen buffer[1]](https://enviosdepaz.org/wp-content/uploads/elementor/thumbs/grayscale_transparent_nobuffer1-qvzo7jtij5jbo8tt3v1y6baytuqnj85dvaie59vwp4.png "grijsschaal_transparant_geen buffer[1]")
